| De roep van de bosuil |
Het is misschien niet meer helemaal de tijd van Uilen, alhoewel ik ze nog wel regelmatig in het bos hoor. Dit gebeurde ook tijdens de excursie die de natuurgidsen in opleiding maakte samen met Tjalling Kamstra en Arend de Jong Mariska vertelt u haar ervaring tijdens deze wonderbaarlijke excursie!
De Roep van de Bosuil 't is een zachte voorjaarsavond. Droog en helder. Dus heel geschikt om uilen te gaan kijken of beluisteren. Daarom besluit ik op het laatste moment toch nog mee te gaan met de uilenexcursie, en ik fiets mij in het zweet om er bij te zijn.
Als ik Arend voor het eerst een uil hoor roepen moet ik toch even schrikken. Hij doet het met een hard stotend geluid. Zodat een uil dit op afstand kan horen. En terwijl wij gewoon met een groep van 11 man staan te praten, sommige fietslampen nog aan. Zou daar nou echt een uil op afkomen? Hoewel Arend erg zijn best doet komt er bij de eerste pogingen geen antwoord. We fietsen van de Oostkant van het Heilooërbos, bij het Landgoed Nijenburg waar een Uil zijn territorium rond een boerderij zou hebben, maar dus geen antwoord geeft, naar de Kattenberg.
Bovenop de Kattenberg gebeurt een wonder: Al voor dat we allemaal op de berg zijn, horen we het geroep van een uil. Arend kan horen dat het een mannetje is. Even later zweeft de uil in de grote boom vlak boven ons. Met een grote zaklamp zien we hem zitten op een tak. Zo in het donker van onder verlicht lijkt hij erg wit. De foto die ik van internet heb afgeplukt lijkt er nog het meeste op. De roep van een bosuil is mooi, het is geen oehoe, of boehoe, zoals er soms in de vogelboeken staat, maar meer een soort: Woeoeh! Een geluid dat begint met een stoot, en dan beverig blijft naklinken in het donker. Het vrouwtjesgeluid is meer een schel geluid: "Kewik" hoewel mannetjes en vrouwtjes elkaars geluiden ook kunnen maken. Deze uil klinkt een beetje schor, haast een beetje zielig. En hij blijft maar terug antwoorden. Volgens Arend doen ze dat als ze eenmaal geprikkeld zijn:" Eigenlijk zijn bosuilen maar stomme beesten. En luie jagers. Ze proberen hier zo weinig mogelijk energie aan te verspillen. En overdag zitten ze maar een beetje in een boom te slapen".
Daarna horen we nog een uil in de Alkmaarder Hout, die dichtbij het MCA zijn territorium heeft. Deze komt niet dichterbij, waarschijnlijk omdat wij buiten zijn domein staan. De roep van deze uil is helderder, niet zo zielig als die van de andere uil. Later blijkt dat er ook nog een derde uil in de buurt woont, die zijn territorium heeft vlakbij de Algemene Begraafplaats. Ik ben dan al naar huis gefietst in het pikkedonker.
Zo fantastisch. Een bosuil, die roept midden in de stad. Dat moet je een keer hebben meegemaakt. En zeker in combinatie met Arend de Jong. Hij vertelt heel veel over de bosuil en over uilen in het algemeen, en doet dan tussen door zijn uilenroep. Ik heb me niet voor niets in het zweet gefietst. Met trots kan ik nu thuis zeggen dat ik een bosuil heb horen roepen, midden in de stad. Mariska |
